Kadına yönelik şiddet kavramı, 1992 yılında Birleşmiş Milletler tarafından yayımlanan Kadına Yönelik Şiddetin Önlenmesi Bildirgesi ile uluslararası düzeyde açık biçimde tanımlanmıştır. Bu bildirge, şiddetin yalnızca fiziksel eylemlerden ibaret olmadığını; psikolojik, cinsel ve ekonomik boyutlarının da bulunduğunu vurgulayan ilk önemli uluslararası metinlerden biri olmuştur.

Birleşmiş Milletler Bildirgesi’nde kadına yönelik şiddet; ”İster kamusal ister özel yaşamda meydana gelsin, kadınlara fiziksel, cinsel veya psikolojik acı veren ya da verebilecek olan; tehdit, zorlama veya keyfi olarak özgürlükten yoksun bırakmayı içeren her türlü davranış” olarak tanımlanmıştır.

Genel anlamıyla şiddet; kişinin fiziksel, cinsel, ekonomik veya psikolojik zarar görmesine yol açan ya da açma ihtimali bulunan her türlü baskı ve davranış biçimidir.

Kadına yönelik şiddet dört temel türde ortaya çıkmaktadır:

1. Fiziksel Şiddet

2. Duygusal (Psikolojik) Şiddet

3. Cinsel Şiddet

4. Ekonomik Şiddet

Psikolojik şiddet; sözlü veya davranışsal yollarla birey üzerinde baskı kurmayı ifade eder. Örneğin eşin kadının dışarı çıkmasını yasaklaması psikolojik şiddet kapsamındadır. Şiddete maruz kalan kişilerde sıklıkla kendini suçlama ve hatayı kendinde arama eğilimi görülmekte, bu durum mağduriyeti derinleştirmektedir.

Ekonomik şiddet ise taraflardan birinin diğerini maddi açıdan kısıtlamasıdır. Kadına ev bütçesinin verilmemesi veya gelirine erişimin engellenmesi bu şiddet türüne örnek teşkil eder.

Cinsel şiddet, günümüzde en yaygın görülen şiddet türlerinden biridir. Boşanma davalarının önemli bir kısmında temel nedenlerden biri olmasına rağmen, ülkemizde toplumsal ve kültürel sebeplerle çoğunlukla fiziksel şiddet gerekçesi ön plana çıkarılmaktadır.

Fiziksel şiddet, kadının yaşam hakkına doğrudan müdahale niteliği taşıdığından aynı zamanda bir insan hakları ihlalidir. Fiziksel şiddete maruz kalan kadınlarda sıklıkla şu bulgular görülmektedir:

• Sıyrıklar

• Ekimozlar (morluklar)

• Kemik çatlak ve kırıkları

• İç organ yaralanmaları

• Kanamalar

Kadına yönelik şiddetle mücadele kapsamında Türkiye, İstanbul Sözleşmesi’ni kabul etmiş ve bu sözleşmenin etkisiyle 6284 sayılı “Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun” yürürlüğe girmiştir.

İstanbul Sözleşmesi’ne göre:

• Kadına yönelik şiddet vakalarında uzlaştırma ve arabuluculuk uygulanamaz.

• Şiddet mağduru, zararını failden karşılayamazsa devlet tarafından desteklenmelidir.

6284 sayılı Kanun, Avrupa Birliği mevzuatıyla uyumlu olup kadınların korunmasında etkin bir hukuki araçtır. Kanun yalnızca mahkemelere değil; mülki amirlere ve kolluk kuvvetlerine de hızlı müdahale yetkisi tanımaktadır.

Bu kanun kapsamında alınabilecek başlıca tedbirler şunlardır:

• Şiddet uygulayanın evden uzaklaştırılması

• Mağdura yaklaşmasının yasaklanması

• Silahına el konulması

• Tedbir nafakası ödemesi

• İletişim kurmasının engellenmesi Tedbir kararları en fazla 6 ay süreyle verilir; ihtiyaç halinde uzatılabilir.

Kanunun 8/3. maddesine göre: “Koruyucu tedbir kararı verilebilmesi için şiddetin uygulandığına dair delil veya belge aranmaz.” Bu düzenleme, mağdurun korunmasını geciktirebilecek bürokratik engelleri ortadan kaldırmayı amaçlamaktadır. Tedbir kararına aykırı davranan fail hakkında zorlama hapsi uygulanır.

Şiddet mağduru kadınlar:

• Kolluk kuvvetlerine,

• Mülki amire,

• Doğrudan Aile Mahkemesi’ne başvurarak koruma talep edebilirler.

• Cumhuriyet Başsavcılıklarına suç duyurusunda bulunabilirler. Maddi imkânı olmayan kadınlara barolar tarafından ücretsiz avukat atanır.

Ankara Barosu Gelincik Merkezi, şiddet mağduru kadın ve çocuklara ücretsiz hukuki destek sağlamaktadır.
Merkez 7/24 hizmet vermekte olup 444 43 06 numarası üzerinden ulaşılabilmektedir.

6284 sayılı Kanun kapsamında:

• Barınma ihtiyacı olan kadınlar sığınma evlerine yerleştirilebilir.

• Psikolojik danışmanlık ve rehberlik hizmetleri sunulur.

• Gerekli durumlarda çocuklar için kreş imkânı sağlanabilir.

Sığınma evleri, şiddet mağdurlarının güvenliğinin sağlanması açısından hayati öneme sahiptir. Ancak nüfusu 50.000’i aşan belediyelerde sığınma evi açılması yasal zorunluluk olmasına rağmen, uygulamada bu yükümlülüğün her yerde yerine getirilmediği görülmektedir.

Şiddete uğradığınızda veya uğrama tehlikesi altındayken başvurulabilecek olan kurumlar; kadın sivil toplum kuruluşları, Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlükleri, KOZA- Şiddet Önleme ve İzleme Merkezleri, Alo 183 telefon hattı, Valilikler, Kaymakamlıklar, Cumhuriyet Başsavcılıkları, Aile Mahkemesi, Polis Merkezleri, Jandarma Karakolları, Sağlık kuruluşları, Belediyelerin Kadın Dayanışma Merkezleri, Baroların Kadın Dayanışma Merkezleri ve Adli Yardım Kurullarıdır.

Bunun yanında;
Kadına yönelik şiddete karşı destek telefon hatları oluşturulmuştur.
–ALO 183 SOSYAL DESTEK HATTI (7/24)

–MOR SALKIM DERNEĞİ (7/24)
0531 033 88 44

–MOR ÇATI
0553 408 19 90

–ALO 155 POLİS (7/24)

-ACİL İÇİ ŞİDDET

-ACİL YARDIM HATTI
0212 656 96 96
0549 656 96 96

Şiddete maruz kalıyorsanız eğer bu telefon numaralarını arayarak da destek talebinde bulunabilirsiniz.

Teknolojik gelişmeler sayesinde kadına şiddetle mücadelede hayatımıza KADES uygulaması girmiştir. KADES, şiddet veya cinsel saldırı gibi zor durumlarla karşılaşan mağdur kadınların kullanması için yapılan akıllı telefon uygulamasıdır. Şiddet tehlikesi altında bulunan her kadın, bu uygulamayı telefonuna indirerek ilgili birimlerden destek isteyebilmektedir. Akıllı telefon üzerinden yapılacak olan ihbarlarda hızlı bir şekilde bu iş için kurulan kadın acil destek ihbar sistemine ulaşılabilmektedir.

Yalnızca fiziksel şiddet değil kadına uygulanan tüm şiddetler nedeniyle 6284 sayılı kanun kapsamında lehinize tedbir kararı alınmasını isteyebilirsiniz.
Kadına karşı şiddetle mücadele için lütfen destek hatlarına ve yaşadığınız yerin barosuna başvurunuz.
Asla yalnız değilsiniz!

 

Daha detaylı bilgi için lütfen bizimle iletişime geçiniz.